bez tytułu.

Kilka dni minęło jak zwykle. Piatek był inny. Piątek - weekend'u początek...
Do klasy wbiegła zdyszana Sophie.
- Nie ma geografii!Ale jest zastępstwo. Kto idzie ze mną z ostatniej lekcji?

Większość klasy zerwała się z miejsca i zaczęła wrzucać do plecaka kolejne książki i zeszyty.Co chwilę słysałam: "Pójdziemy do galerii. Muszę sobie kupić nowe buty." ,albo: "Nie. Dzisiaj idziemy do mnie.Mam wolną chatę.". Niestety... Zostałam tylko ja i ....
JAVIER!


                              * * *

Od Autorki: Długo mnie nie było. Znowu. Ale nie było zbyt czasu. Patrząc na swoje wcześniejsze wpisy, są jakoś mmało ciekawe...Według mnie! Ponieważ liczby mówią same za siebie (jest Was prawie 110) proszę o komentarze. Tyle wejść i jeszcze zadnego komentarza. Jeśli ktoś mam możliwość, to bardzo proszę...
Jeszcze chciałam podziękować, z racji tylu wejść, ponieważ nie spodziewałam się takiego efektu. papa. ;*
xx.

Next.

Minęło kilka dni, a w domu wciąż cicho. To wszystko jest takie skomplikowane... Ona wcale,ale to wcale nie próbuje mnie zrozumieć! Och.. Gdyby była inna... Ale nie. Kobiety takie jak ona nigdy się nie zmieniają. Jakby wiedziała,co codziennie spotyka mnie w szkole!W szkole! Ona nawet nie wie czym się interesuję! Jest tego dużo... Moda ,literatura, kulinaria, ogrodnictwo, fotografia, teatr...
W szkole! W szkole nawet ok. Poza ludźmi zwanymi moimi kolegami z klasy. Oni są tacy sami jak matka. Nie oszczędzają mi w przykrości, bólu, dołowaniu...
ONI SĄ CHOLERNIE FAŁSZYWI!!

                                                                        * * *

Od Auorki: Dzisiaj szybko! Chciałam powiedzieć, że jest Was prawie 100! Dobijamy Kochani! Dobijamy! Kto wie,ile będzie wejść,jeśli dłużej prowadzić bloga. C: Gratuluję tylu wejść.
Chciałam jeszcze podziękować z tego miejsca ,przed tym głupim monitorem , Oli za odwiedziny. Ja też zapraszam na jej bloga C: (komentarz we wcześniejszym wpisie) Papa ; *

Ta dam.

Pokłóciłam się z mamą. Jak zwykle o byle co. Nie trzebabyło wychodzić na cały dzień! Oczywiście. Ona jest biedna, nieszczęśliwa,a ja wyrodna córka. Do końca dnia siedziałam u siebie w pokoju. Po 21 mama mi oznajmiła, że nie ma siły już ze mną rozmawiać i żebym robiła co chciała. Jak zwykle...
Mówiąc szczerze i tak nie miałam nic do roboty. Odpaliłam komputer i przeglądałam to jakieś blogi, to sklepy internetowe. Facebook,Twitter i inne stroy na które lubiłam wchodzić. Nie tylko teraz. Ale także w dziciństwie.
Przynajmniej ono było w miarę szczęśliwe...

                                                                             * * *
 Od Autorki: Hej. Wiem,długo mnie nie było. Po pierwsze :nie miałam pomysłu co pisać,a po drugie - nie było mnie w domu przez 6 dni. Pojechałam na wakacje do Ustrzyk Górnych z RAMu. W pokoju były super koleżanki (oprócz jednej). W górach tak samo. Muszę się pochwalić,że wyszłam na Tarnicę C: Była jeszcze mniejsza góra,której nazwy nie pamiętam. Jeszcze jedno zdanie: Warto chodzić po górach (co prawda to był mój debiut),bo nieziemska atmosfera. Nie ważne,że kogoś nie znasz. Ty wychodzisz - ktoś schodzi : każdy każdemu"hej" , "dzień dobry". 
Wiem,że notka taka sobie,ale następnym razem  bardziej się postaram.

DO CZYTELNIKÓW!!!! ♥

MATKOOO!!JEST! JEST! BOŻE!! LUDZIE!! KOCHAM WAS! MOI KOCHANI CZYTELNICY!!!
CHCIAŁAM WAM POWIEDZIEĆ,ŻE BARDZO,BARDZO ALE TO BARDZO WAS KOCHAM! I GDYBY NIE TEN SZKLANY EKRAN PRZYTULIŁABYM WAS! ♥♥♥♥♥ JESTEM GŁUPIA,ŻE WAS ZOSTAWIŁAM!!! NA CAŁĄ NOC I TROCHĘ DNIA.! NIE PYTAJCIE O CO CHODZI!! ZROZUMIAŁAM,ŻE JESTEŚCIE DLA MNIE WSZYSTKIM JEŚLI CHODZI O MOJE OPOWIADANIA! KOCHAM WAS I NIGDY ,MISIE WY MOJE,NIE PRZESTNANĘ!! ♥

                                    *** LOVE YOU SO MUCH ♥  ***

Welcome Back...

Weekend minął cudownie. Mamy praktycznie nie było w domu przez  dwa  dni. Przychodziła tylko na noc, a potem znikała.  Szkoda, że 48 godzin tak szybko odeszło. Mama nigdy nie poświęciła mi wystarczająco dużo uwagi,bym mogła za nią tęsknić,lub ślepo ufać.Niestety musiałam wrócić do moich dręczycieli. Humor poprawiły mi tylko testy. Wyszły wspaniale. Wszędzie maksimum punktów. Gorzej było o moje samopoczucie….fizyczne. Przez krzyki  Dręczyciela Psychicznego Meg Sorenson Numer Jeden – Javier’a, okropnie rozbolała mnie głowa. U nas przerwa niestey nie należy do najcichszych. Jako tako wytrzymałam do końca lekcji i zmordowana doczłapałam do domu…

                                                                           * * *

Od Autorki: Coś drapnęłam. Coś takiego C: całuski kocham Was. ; *

Nareszcie sobota...

Nareszcie nadeszła sobota…Obudziłam się,w nienajgorszym stanie. Wiedziałam,że źle wczoraj zrobiłam.  Leżałam jeszcze chwilę w łóżku, rozmyślając o szkole. W końcu spojrzałam na zegarek :  9:35. Zeszłam do kuchni. Na stole była tylko kartka od mamy,z wiadomością, że wyszła do cioci Tiny i że nie prędko wróci. Westchnęłam, ale w środku szalenie się cieszyłam, że mam dla siebie cały dom przez resztę dnia.  Zjadłam tosty, przebrałam się i umyłam.  Postanowiłam, że pouczę się wczorajszych lekcji. Na  poniedziałkowy sprawdzian z angielskiego umiałam celująco. Jednak jeśli chodziło o przedmioty ścisłe – bardzo dobrze. Taki to już los kujonicy…  Chociaż…. Kujonicą raczej bym siebie nie nazwała. Uczę się i umiem. Ale tak,czy siak przyjaciół brak.  

                                 * * *

Od Autorki: Welcome Back C:. Och,jak się cieszę,że napisałam coś nowego. Jestem z siebie dumna C: Miałam,już w głowie ułożoną mniej więcej tę notkę, jednak była u mn. BFF i nie było okazji na zapisanie dalszych losów Meg. Ale już jestem. W lipcu już nic nie napiszę. Czekamy do sierpnia C:. Na razie kończę już Ogłoszenia Parafialne i żegnam się. Papatki.

Życie Meg dalej się toczy...

Dzień minął jak zwykle:wśród wyzwisk,śmichów,chichów,poniżania… Moje życie nie zmieniło się nawet o milimetr. A czyż bogaci ludzie,nie powinni być szanowani? Wszędzie tak jest, a ja … niestety dowodu osobistego dać nie mogę. I chociaż próbowałam powiedzieć „Nie.” ,to coś mnie powstrzymywało. Tak bardzo się starałam…

Pewnego dnia po szkole, poszłam odreagować. Chociaż raz. Mój wybór padł, na pierwszy z brzegu bar. Nie obchodziło mnie, ile mam lat, z resztą wyglądałam całkiem dorośle. Piwo, dwa,trzy…  Poczułam się lepiej. Spokojnym krokiem wróciłam do domu.  Nie bałam się konsekwencji. Matki nie było w domu. Wraca dobiero po dziewiątej w nocy. Położyłam się spać w pokoju, bo w głowie nieźle mi szumiało. Jak na pierwszy raz, to całkiem nieźle…

Jest jak obiecałam...

Był huk.Był krzyk.Był płacz. A potem nie było już nic,poza cierpieniem w którym trwałam, a ono trwało we mnie. I nie było widać drogi którą mogłoby  odejść. Chciałam, żeby mnie zostawiło w spokoju, żeby przestało ciekwie spoglądać na moją twarz. Tak bardzo pragnęłam, by skończyło mnie kontrolować każdego dnia: czy nie ćpam, nie piję, nie palę, czy każdego dnia grzecznie idę do szkoły. Ale całą obecność  Strachu czułam, gdy widziałam, tę okropną szkolną bramę, na której widok mdliło mnie, a łzy same pojawiały się w oczach. Było jeszcze gorzej, gdy widziałam moich szkolnych „przyjaciół” i nie było takiej siły, która sprawiłaby, że nie chowałabym twarzy za grzywką.

                                                                                   * * *

Ta daam... Tak jak obiecałam: skończone - wstawione. Kiedy dalej? Nie wiem. Najpierw muszę coś napisać w Wordzie. ;*

Zacznijmy od początku...

Hej,hejka,hejeczka...
Blog będzie zamieszkany przez pewne opowiadanie...O kim? To będzie za chwilkę. Teraz mam zaszczyt przedstawić główną bohaterkę,czyli niejaką Meg Sorenson .
Dziewczyna ma 16 lat,bardzo dobrze zarabiającą matkę, wszystko co chce w pokoju, jednak bardzo przeszkadza jej brak akceptacji wśród rówieśników. W matce też nie znajduje pocieszenia: kobieta jest pochłonięta pracą. Gdyby tylko Meg znała swojego tatę...

                                    * * *


Teraz to tyle,lecz kiedy... coś jakbky wstęp będzie gotowe - opublikuję na pewno C: