Nareszcie sobota...

Nareszcie nadeszła sobota…Obudziłam się,w nienajgorszym stanie. Wiedziałam,że źle wczoraj zrobiłam.  Leżałam jeszcze chwilę w łóżku, rozmyślając o szkole. W końcu spojrzałam na zegarek :  9:35. Zeszłam do kuchni. Na stole była tylko kartka od mamy,z wiadomością, że wyszła do cioci Tiny i że nie prędko wróci. Westchnęłam, ale w środku szalenie się cieszyłam, że mam dla siebie cały dom przez resztę dnia.  Zjadłam tosty, przebrałam się i umyłam.  Postanowiłam, że pouczę się wczorajszych lekcji. Na  poniedziałkowy sprawdzian z angielskiego umiałam celująco. Jednak jeśli chodziło o przedmioty ścisłe – bardzo dobrze. Taki to już los kujonicy…  Chociaż…. Kujonicą raczej bym siebie nie nazwała. Uczę się i umiem. Ale tak,czy siak przyjaciół brak.  

                                 * * *

Od Autorki: Welcome Back C:. Och,jak się cieszę,że napisałam coś nowego. Jestem z siebie dumna C: Miałam,już w głowie ułożoną mniej więcej tę notkę, jednak była u mn. BFF i nie było okazji na zapisanie dalszych losów Meg. Ale już jestem. W lipcu już nic nie napiszę. Czekamy do sierpnia C:. Na razie kończę już Ogłoszenia Parafialne i żegnam się. Papatki.

Życie Meg dalej się toczy...

Dzień minął jak zwykle:wśród wyzwisk,śmichów,chichów,poniżania… Moje życie nie zmieniło się nawet o milimetr. A czyż bogaci ludzie,nie powinni być szanowani? Wszędzie tak jest, a ja … niestety dowodu osobistego dać nie mogę. I chociaż próbowałam powiedzieć „Nie.” ,to coś mnie powstrzymywało. Tak bardzo się starałam…

Pewnego dnia po szkole, poszłam odreagować. Chociaż raz. Mój wybór padł, na pierwszy z brzegu bar. Nie obchodziło mnie, ile mam lat, z resztą wyglądałam całkiem dorośle. Piwo, dwa,trzy…  Poczułam się lepiej. Spokojnym krokiem wróciłam do domu.  Nie bałam się konsekwencji. Matki nie było w domu. Wraca dobiero po dziewiątej w nocy. Położyłam się spać w pokoju, bo w głowie nieźle mi szumiało. Jak na pierwszy raz, to całkiem nieźle…

Jest jak obiecałam...

Był huk.Był krzyk.Był płacz. A potem nie było już nic,poza cierpieniem w którym trwałam, a ono trwało we mnie. I nie było widać drogi którą mogłoby  odejść. Chciałam, żeby mnie zostawiło w spokoju, żeby przestało ciekwie spoglądać na moją twarz. Tak bardzo pragnęłam, by skończyło mnie kontrolować każdego dnia: czy nie ćpam, nie piję, nie palę, czy każdego dnia grzecznie idę do szkoły. Ale całą obecność  Strachu czułam, gdy widziałam, tę okropną szkolną bramę, na której widok mdliło mnie, a łzy same pojawiały się w oczach. Było jeszcze gorzej, gdy widziałam moich szkolnych „przyjaciół” i nie było takiej siły, która sprawiłaby, że nie chowałabym twarzy za grzywką.

                                                                                   * * *

Ta daam... Tak jak obiecałam: skończone - wstawione. Kiedy dalej? Nie wiem. Najpierw muszę coś napisać w Wordzie. ;*

Zacznijmy od początku...

Hej,hejka,hejeczka...
Blog będzie zamieszkany przez pewne opowiadanie...O kim? To będzie za chwilkę. Teraz mam zaszczyt przedstawić główną bohaterkę,czyli niejaką Meg Sorenson .
Dziewczyna ma 16 lat,bardzo dobrze zarabiającą matkę, wszystko co chce w pokoju, jednak bardzo przeszkadza jej brak akceptacji wśród rówieśników. W matce też nie znajduje pocieszenia: kobieta jest pochłonięta pracą. Gdyby tylko Meg znała swojego tatę...

                                    * * *


Teraz to tyle,lecz kiedy... coś jakbky wstęp będzie gotowe - opublikuję na pewno C: