Jest jak obiecałam...

Był huk.Był krzyk.Był płacz. A potem nie było już nic,poza cierpieniem w którym trwałam, a ono trwało we mnie. I nie było widać drogi którą mogłoby  odejść. Chciałam, żeby mnie zostawiło w spokoju, żeby przestało ciekwie spoglądać na moją twarz. Tak bardzo pragnęłam, by skończyło mnie kontrolować każdego dnia: czy nie ćpam, nie piję, nie palę, czy każdego dnia grzecznie idę do szkoły. Ale całą obecność  Strachu czułam, gdy widziałam, tę okropną szkolną bramę, na której widok mdliło mnie, a łzy same pojawiały się w oczach. Było jeszcze gorzej, gdy widziałam moich szkolnych „przyjaciół” i nie było takiej siły, która sprawiłaby, że nie chowałabym twarzy za grzywką.

                                                                                   * * *

Ta daam... Tak jak obiecałam: skończone - wstawione. Kiedy dalej? Nie wiem. Najpierw muszę coś napisać w Wordzie. ;*